Sevemeyen Madam

Hep seven taraf kaybediyor diyorum. Seven kisi unutmaz çünkü. Ilk gidilen yeri, ilk gördüğün de üzerinde ne olduğunu, ilk gidilen mekanda çalan müziği unutmaz seven insan. Unutmaz ilk mesajları ilk kavgaları unutmaz, unutmaz ilk gülüşü ilk öpücüğü ilk sarılısi. Unutsa bu sefer seven taraf olmaz. Değer verir çünkü. Kaybeder. Ama bir kerede seven insan kazansın be. Çok mu şey istiyorum.

Unutmaya Dair.

 Unutmak güç aslında.Ama başarabilirsin. Nasıl mı? Bir kere şarkıları dinlemeyeceksin,gittiğiniz yerlere gitmeyeceksin ve ayrıldıktan sonra daha çok sevmeyeceksin.Beyninde biterse aklında da bitermiş.Koca bir YALAN.İnanmayacaksın kalp öyle bir şey ki beyninide olduğu yere,güvendiği kişiye götürüyor.Onun için önce kalbinde bitireceksin ki beyninde gitmesin.Ben başardım o güzel yerlere gitmedim,sana benzeyen insanlardan kaçtım ama başardım.Şarkıları dinlemedim,yeni şarkıları sevmedim.Ve unuttum şimdilerde ise unuttuğuma acıyorum.Acımakta değil üzülüyorum.Sana yapılanlara üzülüyorum,unutma evresinde o kadar üzülmeni isterken.Şimdi ise üzülmesin diyorum çünkü dedim ya kalpte bitince beyin doğru olanı diyor.

Başıma o kadar çok insan toplanmış ki bir anda ben yeni farkediyorum. Kulağım da sadece Yapıcak bir şey yok olmuyor işte sözü çınlarken yaptığım aptallığa ağlıyorum. Ama nasıl yırtıyorum kendimi, beni sevmediğini bile bile sana bir kere daha izin verdiğim için nasıl pişmanım. Ama son pişmanlık neye yarar diyen Orhan Baba haklı yani. Çünkü hiçbir şey değişmedi yine sen yine aynı sen, bir kızla mutlu olmak varken birçok kızla mutsuz olmayı tercih eden sen. Aslında o kadar çok alışmışım ki yokluğuna varlığınla başa çıkamadım evet. Sevmiyorduk birbirimizi, denemekten ne çıkar sözü  daha dün gibi aklımda. Keşke birazsevseydik. Hatırlıyormusun daha bir kaç gün önce Seviyormusunuz birbirinizi diyen biri vardı o anda sence öyle mi görünüyor demiştin.. Ne yazık, der gibi baktım görmedim. O kadar çok soru işaretleri vardı ki aklımda tek sözünle tüm boşlukları doldurmuştun aslında, kaybetmekten korkarak devam ettim yanında kalmaya.. Ama neye yaradı Yine kaybetmedim mi? Evet. Ağladığında gözleri kızaran o küçük kız bendim. Herkes sevdiğim için yazdığımı zannediyordu ve evet sende öyle, ama yazdıkça seni terkediyorum,yazdıkça içimde ki nefret büyüyor, yazdıkça kinleniyorum ve dahası.. Ama, haberin yok.

Birini artık özlememek istemek duygusu nasıl bir huzur veriyor size anlatamıyorum. Bukadar bencillige tahammül edemeyince üzerime çöken bu his, beni hiç bırakmasın istiyorum. Ama ses çıkarmıyacak değilim. Belki seslerim yetmiyecek -seninle konuşmaya tenezzül etmeyeceğimden- bilmiyorum ama ya anlıyacaksın yada kelimeler kifayetsiz kalıcak. Başka bir seçenek daha var. Ben buna gerizekalılık diyorum. Anlam veremediğim başka bir şeyse bu nasıl bir orospu çocukluğudur? Ağzıma yakışmadıını biliyorum ama üzerinde çok iyi durduğuna çok eminim. Yada biraz ağır kaçtı sanırım çünkü bir insanın hatasının başkasına yüklemeyi sevmem. Çünkü yaptığımız herşey kendi sorumluluğumuzda. Özgürüz. Elimi kaldırıyorum ben sorumluyum Başımı çeviriyorum ben sorumluyum. Sigara içiyorsun sen sorumlusun. Gözlerimi kapıyorum ben sorumluyum. Bazen sorumlulukları unutsakta hayat bu. Sen de bu tam sorumlukları unutma evresinde işe giriyorsun. Yada hep burdasın. Bilemiyorum. Çünkü seni yeterince tanımıyorum. Ne diyordum; Seni yeterince sevebilirdim istemedin sen sorumlusun. Önümüzde çok günlerimiz vardı gitmeme izin verdin sen sorumlusun. Bu gibi sayabileceğim pek çok şey var. Aaa şimdi bunları okurken neden gittin diyebilirsin? Ama bende sana şunu belirtmek istiyorum. ‘Bazen insanlar geri dönebilmek için gider.’  Ve gittim ben sorumluyum. Buna izin verdin sen sorumlusun. Oysa ne çok hayaller vardı iki kişiye dair. Ben varya hayallerim gerçekleşmeyince elime çilek yerine kabak verilmiş gibi hissediyorum. Ve şuna inan, bu kabaklarla ne yapacağımı hiç bilmiyorum.